Kumruların Öyküsü

Kumruların Öyküsü

Alanya’da bir öğle vakti:

Balkonda oturuyordum saatlerdir

Deniz hırçın, gökyüzü sakindi; her yan

mavilerle grilerin karışımından oluşmuştu.

Gözlerim kimi zaman ufukta

Kimi zaman sağımdaki tepelerde

Ve kumsalda gezinen insanlardaydı.

Neyi aradığımı bilmiyorum

Gözlerim, beynim, ruhum

Bir şeyler arıyor, soruyordu durmadan.

Yuvasındaki kumru da hiç durmuyordu

Gu gûk guk!.. Gu gûk guk!..

Yağ dôktük!.. Yağ dôktük!..

Kumruların hazinli hikâyesini anlatıyordu bana:

Biz üç kız kardeştik

Çocuktuk sonuçta

Oynarken üçümüz

Yağ şişesini devirdik raftan

Şişe kırıldı, yağ saçıldı her yana

Çocuktuk sonuçta

Üvey anne korkusuyla

Şişenin kırıklarını toplamaya

Saçılan yağları temizlemeye kalkıştık

Daha beter ettik her yanı.

Çıkageldi üvey annemiz

Dayaktan tam canımız çıkmıştı ki

Allah Babamız bizi kuş yapıp

Salıverdi gökyüzüne..

Adınız kumru olsun

Daima, yağ dôktük!.. yağ dôktük!..

Diye öteceksiniz ve böylece

Hikâyeniz taşınacak mahşere kadar, dedi.

Kumru gözlerini benden hiç ayırmıyordu

Ben de ondan. Hikâyenizi biliyorum dedim:

Küçüktüm, babaannem anlatmıştı bana,

Kumru sesi duyunca hep hüzünlenirim..

“Artık hüzünlenme

Biz özgürüz,” dedi, “özgürüz:

Gu gûk guk!.. Gu gûk guk!..”

Erkan Yukarıoğlu

Alanya, 25 Nisan 2010

Yalnızca kumru fotoğrafları internetten