Nicole Öyküsü

İnternetten alıntı: Ben Selma Mutlu sayfasından aldım.

Alıntı, internet..

Nicole Öyküsü

Gece yarısı dolunay tepede ışıl ışıl

Her yan asırlık çam ağaçlarıyla kaplı

Ben dağın zirvesindeyim 

Zirvenin hemen altında görkemli bir kaya

Ortasındaki yarıktan güldür güldür sular akıyor

Muhteşem bir şelale, birbirini kovalayan sular

Aşağısında iki adam boyunda bir gölcük..

Nicole kayanın üstüne çıkmış oturmuş ata biner gibi;

Üstünde ipekten tek giysi vardı sırtı açık

Tanrı’nın yarattığı böyle bir güzelliğin eşi benzeri olamazdı..

Nicole sırtındakini de fırlatıp attı dolunayda

Yüzünü bana döndü, beni çıldırtmaktı kastı

Başımı gökyüzüne Tanrı’ya çevirdim

Yakarıyordum ben, şimdi ne halt ederim, diye

Başımı gökyüzünden kayadan fışkıran suya çevirirken

Nicole bırakıverdi kendini oluşan gölcüğe.

Buz gibiydi su; üşüdüm, titredim; yüzümü tekrar çevirdim Tanrı’ya

“Koş, yakala,” dedi; koştum, indim gölcüğün kıyısına

Nicole yoktu, kalbim duracaktı, Nicole yoktu…

Onu gördüm suların dibinde, sırt üstü yatmış; bana gülüyordu..

Çok cilve görmüştüm; ama böylesini hiç görmemiştim.

Atacaktım kendimi suyun dibine kahramanca ölecektim

Mezar taşıma yazacaklardı, “Nicole için öldü,” diye

Ve Nicole siyah tülden giysiler giyerek gözyaşlarını silecekti başucumda

Onu bile çok gördü bana, fırladı çıktı suyun üstüne..

Elimi uzattım, tuttu; ısıt beni dedi, olacak iş mi bu?.

Ben nasıl dayanırım bu işe; attım kendimi suların orta yerine

Ay gökyüzünde çıldırdı; Mars’a, Venüs’e haber yolladı; tüm yıldızlar geldi

Suyun doğduğu kaya bu ihtişama dayanamadı, paramparça oldu

Gölcüğü oluşturan setler yıkıldı, savruldu buz gibi soğuk sular

Besbelli Tanrılar işe el koydu.. “Daha vakit erken,” dediler bana!.

Kalakaldım orta yerde, çamurların üstünde;

Nicole gülerek öpücükler gönderiyordu bana.

Erkan Yukarıoğlu

İstanbul, 19 Ağustos 2009 saat 00:36

Alıntı, internet..